Teen’s gang rape in Addis Ababa sounds alarm

tean-gang-rape-ethiopiaNovember 29, 2014

More than 70 percent of Ethiopian women face physical and sexual violence
by Tigist GemeHanna Lalango, 16, died on Nov. 1, from a brutal gang rape after five men kidnapped and held her captive for several days in Ethiopia’s capital, Addis Ababa. Hanna attended a private high school in the city’s Ayer Tena neighborhood.

On Oct. 1, the day of her kidnapping, Hanna, the youngest of six siblings, “complained about not feeling well” before she left for school. “She was a typical young girl … a timid and respectful child,” Hanna’s brother told Blen Sahilu, who first posted the story on Facebook, as part of the online#JusticeForHanna campaign. “She was really nice.”

Hanna reportedly left school around 4 p.m. local time and got on a taxi that already had a couple of passengers. It is unclear at what point Hanna knew she was being kidnapped. But the culprits allegedly threatened the teen with knife and took her to one of the suspect’s house. Reports vary but Hanna’s father told the local media she was raped for at least five days.

Hanna’s kidnappers had other plans. They apparently contacted her sisters by phone, perhaps to kidnap them as well. They met the sisters at an arranged place, driving the same minibus, and reportedly asked them to come along. When they refused, the men drove off, exclaiming, “You won’t see your sister then!” A few days later, the suspects left Hanna to die in an abandoned area in the outskirts of the city. Hanna was found unconscious on Oct. 11 and taken to hospital.

“My phone rang 11 days after Hanna disappeared, it was the voice I missed,” Hanna’s father told the U.S.-based Admas Radio last week. “She was weak and exhausted.” For the next few days the family spent going between various referral hospitals and waiting to be admitted. Among other injuries, Hanna suffered from fistula and lost her battle 19 days after she was found. She reportedly identified three of the five suspects from her hospital bed.

On Nov. 19, police brought five suspects before the First Appearance Court in Addis Ababa, according to local reports. During a hearing attended by journalists and women right’s groups, one of the suspects pleaded innocence and all five denied the allegations, telling the court their initial confessions were obtained under duress. The police denied torturing the suspects and asked for 14 days to conduct further investigation.

Hanna could have been saved. The police were slow to investigate the case as a sexual crime. The hospitals failed to treat Hanna’s case with the outmost urgency the situation demanded. I broke down in tears as I read about Hanna’s ordeal. I tried to imagine what she might have felt as her captors took turns to satisfy their desires. I imagined how helpless she might have felt. I imagined Hanna worrying and speculating about how to deal with this tragedy or even tell her parents. Hanna spent days on the streets after suffering a brutal gang rape. It took her few days to call her parents and seek help. It remains unclear whether this was planned or a random incident. But Hanna’s story is far from isolated.

Guilt and sexual trauma

Ethiopia is a deeply patriarchal, closed and conservative country. It has one of the highest rates of sexual violence in the world. More than 70 percent of Ethiopian women face physical and sexual violence, according to a study by the World Health Organization (WHO). Seven percent of girls surveyed by WHO reported experiencing sexual abuse before the age of 15. Seventeen percent said their first sexual experience was forced. The country also has one of the highest rates of bridal kidnapping or marriage by abduction.

Most women and girls keep incidents of rape and sexual abuse secret to avoid societal shunning. About 39 percent never talk to anyone about the violence and the violations they endure, according to WHO. Even fewer women ask authorities for help. Some 53 percent feared repercussions and threats from their partners, while another 37 percent “considered the violence ‘normal’ or ‘not serious,’” the WHO report said.

Worse still, most gender-based violence is solved through family arbitration and socially sanctioned compensation for the victim’s family. As a result, women often don’t feel the need to go public with their story. Therefore, it is not surprising that Hanna’s kidnappers reportedly sent “elders” seeking reconciliation with her parents even as Hanna clung to her last breath in a hospital bed.

Hanna’s story took me back to Addis Ababa, where people walk past you even when they can clearly see that you are in danger. It is a city where the police yell at the victim for running away from a man forcing her into an unwanted relationship or sexual intimacy.

“Addis Ababa is a jungle, be careful,” a friend advised me when I first moved to the city. It didn’t take me long to understand what she meant. In the 10 years that I lived in the city, I learned to cope with endless gazes and widely accepted catcalling. Addis Ababa is one of the country’s few major metropolises. To be sure, city women fare relatively better than their rural counterparts: They drive new cars, they are fashionistas, they hang out at upscale cafes along the famed Bole road, they watch American movies at the city’s upscale Enda Mall and Movie Theater (enjoying popcorn), and they go to sauna and spa every weekend.

But this city of beautiful women has another less known, darker face. In fact, the city’s cosmopolitan character gives the impression that Addis women don’t deal with sexual violence. Hanna’s heart-wrenching story also reminded me of an incident that I will never forget.

I was a young lecturer at Addis Ababa University, then in my early 20s. One afternoon, a colleague from the university invited me for lunch. He took me to a place he said was his favorite near Arat Kilo neighborhood. The restaurant was located a walking distance of off the main road and looked like a place no self-respecting man would take a girl on the first date — a hole-in-the-wall in a residential neighborhood on a barely paved road. After we ate lunch, my colleague went to the bar and whispered something to one of the servers, and returned to ask me to go to the backside for “more privacy.” By then I was growing suspicious of his mannerisms and refused the request. First he tried to persuade me and then he reached and pulled my arms to force me to go with him.

The restaurant owner and customers stood puzzled as I struggled to get away from him. To cover up his brazen acts, he started pretending as if we were married or in some kind of relationship. One of the guys at the restaurant offered to help. I asked him to find a police at which point the restaurant’s owner insisted that I leave. “I don’t want police to come here and ask me to be a witness,” he said. I told him I wouldn’t leave until I know that I am safe.

Shortly afterwards, the gentleman returned with two young policemen. For a minute I felt safe. I told the cops what happened. “It is all your fault,” one of the officers exclaimed. “Why would you go for lunch with him unless you are interested.” I felt insulted and humiliated in front of the restaurant’s patrons. I made it home safe that day but said nothing of my colleague who continued to threaten to get me fired for years unless I slept with him.

As a counselor at AAU, my students came to me with their problems thinking I was better of. I was older than most, but my lot was not better. I received no protection from the university or law enforcement. My students told of sleepless nights worrying about how they would make it to class the next day amid men who wake up early in the morning to do nothing but harass and intimidate them.

In contrast with those in rural areas, a woman in Addis maybe educated and assertive but they are not protected. Their daily ordeal consists of finding another route to school to escape from the guy who threatened to kill them or maim their face. It means making up stories to tell your parents about the bruises on your nose after a boyfriend punched you, or a redeye or a bruise on your chin from a guy you refused to date. It is an untold story of countless women who live with the trauma and guilt of sexual violence. There is simply no good reason or justification for a man to put his hand on a woman. And no women should go through this in the 21st century. But there are few guarantees.

A wakeup call

Hanna’s story received scant attention from the government-run media. Hanna’s story saw the light of day thanks to social media. So far only a handful of Ethiopian outlets carried the story, offering a brief account of Hanna’s kidnapping and rape. Last week, the Ministry of Women’s Affairs held a press conference and pledged to assist with the investigation. However, the Ministry is a political instrument for the country’s rulers and lacks the power and necessary resources to address the pervasive violence against women in Ethiopia. The officials spend more time ballyhooing the government’s record on gender equality to donors while ignoring the normalized sexual and physical violence against women. Independent human rights work is severely restricted. There are no community-based initiatives that can deal with the culturally sanctioned harassment, abuse and discrimination against women.

Hanna’s horrific death should serve as a wakeup call for all Ethiopian women. Sexual and physical violence does not discriminate. Educated or not, teenage or fully-grown women — every woman in Ethiopia is a potential victim. As Sahilu rightly noted, “rape is not about sex,” it is about traditional notions of power. Our society shames and disempowers victims while the rapists are let off the hook under the cover of culture and traditionalism. Nothing could ever bring back Hanna but her death is an opportune moment for Ethiopian women to unite and fight to end gender-based violence. It is the least we can do to honor Hanna.

Tigist Geme is a former lecturer at Addis Ababa University. She currently lives in Washington, D.C.


Share Button
Disclaimer: We are not responsible for any losses or damages that may have caused by using our services. EMF declines all responsibility for the contents of the materials stored by users. Each and every user is solely responsible for the posts.
Posted by on November 29, 2014. Filed under NEWS. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

One Response to Teen’s gang rape in Addis Ababa sounds alarm

  1. Beniyam

    December 9, 2014 at 10:46 PM

    የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት ኃላፊዎችና ፕሬዚዳንቶች ሆይ! ለገዛ ራሳችሁ ክብር፣ ለአካዳሚ ነፃነት፣ ለትውልድ ስትሉ በዚህ መመሪያ ላይ አምጹ! “እንቢ፣ አሻፈረን፣ አንገዛም” በሉ! http://www.ideascale.com ከጎናችሁ ይቆማል።
    ከተገነቡ ተቋማት ምን ዓይነት ትምህርት ይገኛል?
    አንዲት አገር ካለባት ፖለቲካዊ፣ ማህበራዊና ኢኮኖሚያዊ ችግር ወጥታ በስልጣኔ ጎዳና እንድትጓዝ፣ ከሌሎች አገራት ጋር ተወዳድራ እንድታሸንፍ ትምህርት ቁልፍ ሚና ይጫወታል፡፡ ያለ መምህር ትምህርት ለውድድርና ለእድገት የሚያስችል አይሆንም፡፡ የዘመናዊ ትምህርት ከመጀመሩ አስቀድሞ ሀይማኖት ለሚያስተምሩት መምህራን ከፍተኛ ክብር ይሰጥ እንደነበር ታሪክ ያስረዳል፡፡ የዘመናዊ ትምህርት ከጀመረበት ጊዜ አንስቶም ለመምህራን ከፍተኛ ክብር ይሰጥ እንደነበር በቂ ማስረጃዎች አሉ፡፡ በዚህም ምክንያት አገራችን በርካታ ምሁራንን ማፍራት ችላለች፡፡ በመሆኑም ኢትዮጵያ ውስጥ በተደረጉት የለውጥ እንቅስቃሴዎች መምህራንና የቀረጹዋቸው ተማሪዎች ቀዳሚውን ሚና ሲወጡ ታይተዋል፡፡
    በአንጻሩ በዚህ ትምህርት ቁልፍ መሳሪያ በመሆነበት የሉላዊነት ዘመን አገራችን በትምህርት ዘርፍ ከፍተኛ ውድቀት ደርሶባታል፡፡ ይህም የሆነው ለመምህራን የሚገባቸውን ትኩረትና ክብር ባለማግኘታቸው ነው፡፡ ባለፉት 24 አመታት ከመምህራን ይልቅ ካድሬዎች የህጻናትን አዕምሮ በፕሮፖጋንዳ እንዲበርዙ ሆን ተብሎ ተሰርቶበታል፡፡ መምህራን በነጻነት እንዳያስተምሩ በካድሬዎች ጣልቃ ገብነት ተማርረዋል፡፡ የመምህራን ማህበራት በገዥው ፓርቲ እጅ በመውደቃቸው መብቶቻቸውና ጥቅሞቻቸው ሊከበር አልቻለም፡፡ በየ መድረኩ በሚያነሱዋቸው ጥያቄዎች ከስራቸው ይፈናቀላሉ፡፡ ኑሯቸው የምትሸንፈውን አነስተኛ ደሞዛቸውን ይቀጣሉ፡፡ ይታሰራሉ፡፡ የገዥው ፓርቲ አባል ባለመሆናቸው ሁሌም በጥርጣሬ አይን ከመታየታቸው ባለፈ የተለያዩ እርምጃዎች ይወሰድባቸዋል፡፡
    የኢትዮጵያ መምህራን ቀጣዩን ትውልድ ለመቅረጽ ከመጣርና በኢትዮጵያውያን ላይ የሚደርሰው በደል ላይ ቀዳሚነቱን ወስዶ የትግሉ አካል እንዳይሆን ስርዓቱ ከፍተኛ ጫና እያሳደረባቸው ይገኛል፡፡ ይህም ሆኖ የራሱንና የሌሎቹን ድምጽ በማሰማት የቻለውን ያህል እያደረገ ነው፡፡ ለዚህ ደግሞ በየ ዕለቱ ከሚታሰሩት፣ ከስራቸው ከሚባረሩትና ሌሎች የስርዓቱ አፈናዎች ከሚደርስባቸው ባሻገር አድማጭ ሲያጣ ራሱን መስዋዕት ያደረገው መምህር የኔሰው ገብሬን መጥቀስ በቂ ነው፡፡ ስርዓቱ በመምህራን ላይ ከሚያደርገው ከፍተኛ አፈና አንጻር ያልተነገረላቸው በርካታ መስዋዕቶች እንዳሉም መገመት ይቻላል፡፡
    በአሁኑ ወቅት በመምህራን ላይ የተጫነው ጭቆና የአጠቃላይ አገሪቱ ውስጥ ያለው ጭቆና አንድ አካል ነው፡፡ ሁሉም ኢትዮጵያውያን ነጻ ካልወጡ መምህራን ብቻቸውን ነጻ መሆን አይቻላቸውም፡፡ ነገር ግን ትግሉን በቀዳሚነት የመምራት የሙያና የሞራል ግዴታ እንዲሁም አጋጣሚ እንዳላቸው ግልጽ ነው፡፡ በመምህራን ላይ የተጫነውን ጭቆና ከድሮው የተለየ የሚያደርገው መምህራን ህዝብ ላይ እየደረሰ ለሚገኘው መከራ ይቅርና ለራሳቸውም እንዳይጮሁ፣ በራሳቸው የእለት ተእለት ችግሮችና ፍርሃት ተጠምደው እጥፍ ድርብ ጫና የሚፈጸምባቸው መሆኑ ነው፡፡ በዚህም ምክንያት መምህራን የሚገባቸውን ሚና እንዳይወጡ ተደርገዋል፡፡
    መምህራን ያልቀረጹት ትውልድ ለራሱም ሆነ ለአገሩ ነጻነትና ክብር ሊቆም አይችልም፡፡ ባለፉት 24 አመታት በመምህራንና ትምህርት ላይ የተፈጸመው በደልም አሁን ላለንበት ጭቆና የራሱን ሚና ተጫውቷል፡፡ በመሆኑም ለራሱም ሆነ በቀሪው ማህበረሰብ በግንባር ቀደምነት የሚታገል ትውልድ ለመፍጠር የመምህራን ሚና ከመቼውም ጊዜ በላይ አስፈላጊ ሆኖ ተገኝቷል፡፡
    በአሁኑ ወቅት የ9ኙ ፓርቲዎች የአንድ ወር መርሃ ግብር ቀርጸው እየተንቀሳቀሱ ይገኛሉ፡፡ ምንም እንኳ አፈናው እየበረታ ቢሆንም መምህራን ቀዳሚ ሚና ሊወጡ እንደሚችሉ እናምናለን፡፡ በመሆኑም ራሳቸውን ነጻ አውጥተው ለህዝብ መብትና ለአገር ክብር ለመቆም ትግሉን እንድትቀላቀሉ ጥሪ እናቀርባለን፡፡ መምህራን የአንድ አገር ህዝብ ላይ የሚፈጸመውን በደል ለማጋለጥና ህዝቡንም ለማንቃት ካላቸው ተደራሽነት እንዲሁም የሙያ ግዴታ ግንባር ቀደም ሚና በመጫወት ታሪካዊ ግዴታችሁን እንድትወጡ ጥሪ እናደርጋለን፡፡ በተለይ ህዳር 27/28 በተጠራው የአዳር ሰልፍ በመሳተፍና በሙያም ሆነ በሌሎች አጋጣሚዎች የምታገኙዋቸውን ኢትዮጵያውያን በመቀስቀስ ጥሪውን እንዲቀላቀለሉ በማድረግ ግንባር ቀደሙን ሚና እንድትወጡ ጥሪ እናቀርባለን፡፡ ይህ ቀን ኢትጵያውያን ከፍርሃት ወጥተን ድምጻችን በጋራ የምናሰማበት እንዲሆን ቀዳሚ ሚና እንድትወጡ፡፡
    ዘረኛውና አምባገነኑ የህወሓት አገዛዝ ከፍተኛ የትምህርት ተቋማትን ከካድሬ ማሰልጠኛ ማዕከላትነት ለይቶ የማያይ ስለመሆኑ በተቋማቱ ውስጥ የሚደረጉ ተግባራት ማረጋገጫዎች ናቸው። ለዚህ ተግባሩ በሰነድ ደረጃ መቅረብ ከሚችሉት የቅርብ ጊዜ ማስረጃዎች ዋነኛው በህዳር 2007 ዓ.ም. በሥራ ላይ የዋለው “የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት የኢህአዴግ የምርጫ ድል ልማት ሰራዊት ግንባታ አደረጃጀት ማንዋል” የተሰኘው በትምህርት ሚኒስቴር ተዘጋጅቶ ለሁሉም ከፍተኛ ትምህርት ተቋማት የተላለፈው ሰነድ ነው። ይህ ሰነድ፣ የህወሓት አሳፋሪ የትምህርት ፓሊሲ ባፈጠጠ መልኩ የተገለፀበት፤ የኢፌዴሪ መንግሥት ተብሎ በሚጠራው የህወሓት አገዛዝ ተቋም እና በህወሓት/ኢህአዴግ ፓርቲ መካከል ለይምሰል እንኳን ልዩነት አለመኖሩ በግላጭ የሚታይበት ሰነድ በመሆኑ በዚህ ርዕሰ አንቀሳችን በስፋት ልንዳስሰው ወስነናል።
    ሰነዱ በትምህርት ሥርዓቱ ላይ መርዙን መርጨት የሚጀምረው ገና በመግቢያው ስለማንዋሉ አስፈላጊነት ሲገልጽ ነው። ማንዋሉ “ከምንም በላይ የብጥብጥና የሁከት መንስኤ የሆነውን ተማሪ በኢህአዴግ አመራር አባላት እየታገዙ ለመያዝ የሚያስችል ነው” በማለት ህወሓት ተማሪውን የሚመለከተው “ከምንም በላይ በብጥብጥ መንስኤነት” መሆኑ፤ ለዚህ መድሀኒቱ ደግሞ ተማሪውን በኢህአዴግ አመራር አባላት “መያዝ” መሆኑን በማያሻማ ሁኔታ ይገልፃል። ቀጥሎም “በምርጫው ሊፈጠር የሚችለውን የዩኒቨርስቲ ተማሪዎች ሁከትና ብጥብጥ ለማስቆም በማደራጀት መረጃ ለመጥለፍ አመችነቱ የላቀ እንደሚሆን ታምኖበታል” በማለት መረጃ መጥለፍ የዩኒቨርስቲዎችና የትምህርት ሚኒስቴር ሥራ እንደሆነ አድርጎ ያቀርባል።
    የማንዋሉን ዓላማዎች በሚገልፀው ክፍል ደግም “… የከፍተኛ ትምህርት የትምህርት የልማት ሰራዊት ግንባታን ወይም የፓለቲካ ሰራዊት ግንባታ በሁሉም የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት በተደራጀና በተናቀጀ ሁኔታ በማቀጣጠልና በማስቀጠል … ምርጫ 2007 ውጤታማ ለማድረግ እና የኢህአዴግን አሸናፊነት ለማረጋገጥ ነው” በማለት ተቋማቱን የኢህአዴግ የምርጫ መሣሪያ መሆናቸውን፤ ግባቸውም የኢህአዴግ አሸናፊነትን ማረጋገጥ መሆኑ ይገልፃል።
    ደግሞ የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት ተማሪዎች “በኢህአዴግ ላይ ያላቸው አቋም የወረደ ከመሆኑ ጋር ተያይዞ በማንኛውም ተቃውሞ ድምፅ ከተጠሩ፤ ሰልፍ የሚያደምቁ፤ ተቃውሞን ከግብ ለማድረስ ሁነኛ መሳሪያ ናቸው። ተማሪዎች በየትኛውም ሐገር እንደታየው አደባባይን የመያዝ ህዝብን አስተባብረው ለተቃውሞ የማሳደም እድላቸው የሰፋ በመሆኑ ከዚህም ሲያልፍ፤ የኢህአዴግ ምከታን በመቃወም ለጠላት ጎራ ተሰልፈው የመታጠቅ እድላቸው ከፍተኛ ነው” ሲል “በወጣቱ እጠላለሁ” የሚለው የህወሓት/ኢህአዴግን ስጋት አፍረጥርጦ ያወጣል። ትንሽ ወረድ ብሎ ደግሞ “በተለይ በአሁኑ ሰዓት ፈተና ላይ የጣለን የምርጫ ጉዳይ እንደምናሸንፍ ቃል የተያዘለት ቢሆንም፤ ፈተናዎች የሚፈጠሩት በህዝብ እና በራሱ ታማኝ ባልሆኑ ሃይሎች ማለትም በመንግስት ክንፍ አይቀለበስም ብሎ ማሰብ አይቻልም። በዚህም ቀድሞ መዘጋጀት ያለበት እና ለሁከት እና ለብጥብጥ መሳሪያ ሊሆን የሚችለው የህዝብ ክንፍ የተማረው ሃይል ሊሆን ስለሚችል ሊታሰብበት ይገባል” ሲል በተማረው ወጣትና የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት ሠራተኞች ላይ ያለው ጥርጣሬና ፍርሃት ምን ያህል ከፍተኛ እንደሆነ ይገልፃል።
    የ2007 ምርጫ በህወሓት ሹማምንት ላይ የፈጠረውን ጭንቀት በዚህ ሰነድ ላይ በገሀድ የሚታይ በመሆኑ እያንዳንዱ ዓረፍተ ነገር በጥንቃቄ ሊነበብና ሊተነተን የሚገባው ነው። ለምሳሌ በገጽ 6 ላይ ስለዩኒቨርስቲ ተማሪ ሲገልጽ “የአመፅ እና የብጥብጥ መነሻ ሊሆን የሚችል ሀይል መሆኑን በአክራሪዎች ሲጠለፍ፤ ከመንግስት ሃይማኖቱን እየመረጠ በባህር ዳር ዩኒቨርስቲ፤ በጅማ ዩኒቨርስቲ፤ በመቀሌ ዩኒቨርስቲ እና በሌሎችም ትምህርቱን ትቶ ሲኮበልል ተመልክተናል” ይላል። ለተማሪዎች፣ ከመንግሥት እና ከሃይማኖት አንዱን እንዲመርጡ ተደርጎ ሃይማኖታቸውን የመረጡ መኖራቸውን እና ይህ ደግሞ አደገኛ ነገር መሆኑን ነው ይህ ዓረፍተ ነገር የሚነግረን። ለመሆኑ ይህ ምን የሚሉት ምርጫ ነው? በእንዴት ያለ ሥርዓት ነው ዜጎች ከመንግስትና ከሃይማኖት አንዱን ምረጡ የሚባለው? እንዲህ ዓይነት ምርጫ ቀርቦ ሃይማኖትን መምረጥ እንዲህ ክፉ ነገር የሆነው ለምንድነው? ይህ ጉዳይ ብቻውን ብዙ የሚያነጋገር ነገር አለው።
    በገጽ 8 ላይ ደግሞ “ከፍተኛ አመራሩ ተቋማዊ ለውጥ እንዲሁም የትምህርት ልማት ሰራዊት ግንባታ ቴክኒካዊ ሳይሆን ፓለቲካዊ ጉዳይ መሆኑን ተገንዝቦ ካለእርሱ ባለቤትነትና ቀጥተኛ ተሳትፎ ሰራዊት መገንባት እንደማይቻል በመገንዘብ የመሪነት ሚናውን ካለምንም ማወላዳት መወጣት ይጠበቅበታል” በማለት እየተሠራ ያለው የፓርቲ ወገንተኛ የሆነ ፓለቲካ መሆኑን ብቻ ሳይሆን የትምህርት ተቋማት መሪዎች ዋና ተልዕኮ ትምህርት ማስተማር ሳይሆን የወያኔ ፖለቲካን ማስፈጸም መሆኑን ምንም ሳይጎረብጠው ፍርጥርጡን ያወጣዋል። ትንሽ ወረድ ብሎም “የጋራ መግባባት የምንለካው በመጀመሪያ ለምርጫው የኢህአዴግ የድጋፍ የድል ሰራዊት ብዛት ነው” በማለት ከላይ ያለውን በማጠናከር ወገንተኛነቱም ለኢህአዴግ መሆኑ ያውጃል። በመጨረሻም “ … ሁሉም የዩኒቨርስቲ ፕሬዚዳንቶች ውጤታቸው የሚሞላላቸው ለምርጫው በሚያዘጋጁት የድጋፍ ሃይል ይወሰናል” በማለት የአካዳሚ ነፃነት ብቻ ሳይሆን የከፍተኛ ትምህርት ሥርዓትን ለቀብር ያዘጋጃል።
    ይህ ነው የህወሓት የትምህርት ፓሊሲ! የዩኒቨስቲዎች ቁጥር ለማመን በሚቸግር መጠን ቢጨምር፤ የከፍተኛ ትምህርት ተማሪዎች ቅበላ በብዙ መቶኛዎች ቢያድግ ጥቅሙ ምኑ ላይ ነው። በእንዲህ ዓይነቱ ፓሊሲ ከተገነባ ከከፍተኛ ትምህርት ተቋም ይገኛል የምንለው ፋይዳ ምንድነው?
    ህወሓት በገሀድ በጠላትነት የፈረጃቸው ስደትን የህይወታቸው የመጨረሻ አማራጭ በማድረግ በጅቡቲ በኩል አድርገው ወደ የመን ለመግባት የሞከሩ 70 ኢትዮጵያውያን ቀይ ባህር ላይ ሰጥመው መሞታቸውን የየመን ባለስልጣናት ገልጸዋል።
    ታይዝ በምትባለዋ ግዛት የሚገኙ ባለስልጣናት ለአሶሴትድ ፕሬስ እንደገለጹት፣ ኢትዮጵያውያኑን አሳፍራ ስትጓዝ የነበረችው ጀልባ ባጋጠማት ከባድ አውሎ ንፋስና ማእበል አል ማክታ እየተባለ ከሚጠራው ወደብ ራቅ ብሎ ለመስመጥ ተገዳለች። ባለስልጣናቱ እንዳሉት ጀልባዋ 70 ኢትዮጵያውያንን ጭና የነበረ ሲሆን በደጋው ሁሉም ኢትዮጵያውያን አልቀዋል።
    የመን የሚገኘው ጋዜጠኛ ግሩም ተክለሃይማኖት በበኩሉ በጀልባዋ ላይ የነበሩት 81 ሰዎች ሲሆኑ፣ 71 ኢትዮጵያውያንና 9 ሶማሊያዎች አልቀዋል። አይ ኦ ኤም የተባለው የስደተኞች ድርጅት አስከሬን ለመሰብሰብ ሙከራ ቢደረግም እስካሁን ምን ያክል አስከሬን እንደተሰበሰበ ለማወቅ አለመቻሉን ገልጿል
    ግሩም እንደሚለው በአንድ ወር ውስጥ ብቻ 8 ሺ ኢትዮጵያውያን የመን ሲገቡ፣ በ7 ወር ውስጥ እስከ 50 ሺ ኢትዮጵያውያን ተሰደዋል።
    የአገራችን የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት ተማሪዎች፣ መምህራንና ሠራተኞች ይህንን አሳሳቢ ጉዳይ በአጽንኦት እንዲመለከቱ ያሳስባል። ትውልድንም የትምህርት ሥርዓቱንም የማዳን ግንባር ቀደም ኃላፊነት በተማሪዎችና በመምህራን የወደቀ ሸክም ነው ብሎ http://www.ideascale.com ያምናል። መላው የትምህርት ሥርዓት ለአንድ ፓርቲ የምርጫ ውድድር መሣሪያነት ሲውል ማየት እና የዩኒቨርስቲ ፕሬዚዳንቶች የሥራ አፈፃፀም የሚወሰነው ለገዢው ፓርቲ ባስገኙት ድምጽ ብዛት ነው መባሉ፤ እነሱም ይኸንን ተቀብለው መሥራት መቀጠላቸውን የመሰለ አሳፋሪ ነገር በአካዳሚያ ውስጥ የለም። የከፍተኛ ትምህርት ተቋሞቻችን ይህን ውርደት መቀበል የለባቸውም። ሰነዱ ህወሓት ከፍተኛ ትምህርትን የሚመለከትበት ዕይታ ፍንትው አድርጎ የሚያሳይ ነውና ለምርጫ ወቅት ብቻ የተዘጋጀ የአጭር ጊዜ መመሪያ ተደርጎ መወሰድ የለበትም። ይህ ሰነድ ህወሓት፣ ተማሪዎችንና መምህራንን እንደጠላት፤ ተቋማቱን ደግሞ ጠላትን እንደመቆጣጠሪያ መሣሪያ እንደሚመለከት፤ ይህ ዕይታው ደግሞ ቋሚ መሆኑ በግልጽ ያሳያል። በህወሓት ዕይታ የከፍተኛ ትምህርት ተቋማት ኃላፊዎችና ፕሬዚዳንቶች ሆይ! ለገዛ ራሳችሁ ክብር፣ ለአካዳሚ ነፃነት፣ ለትውልድ ስትሉ በዚህ መመሪያ ላይ አምጹ! “እንቢ፣ አሻፈረን፣ በዚህ መመሪያ አንገዛም” በሉ! የኢትዮጵያ ሕዝብ ከጎናችሁ ይቆማል።
    ከተገነቡ ተቋማት ምን ዓይነት ትምህርት ይገኛል?-ከአንድ ዓመት ላላነሰ ጊዜ በአሜሪካን ሀገር በቺካጎ ከተማ በሚገኝ አንድ ዩኒቨርሲቲ ውስጥ ሲያስተምሩ ቆይተው በቅርቡ ወደሀገር ቤት መመለሳቸውን የተናገሩት የወቅቱ የመድረክ ሊቀመንበር ፕሮፌሰር በየነ ጴጥሮስ ዲያስፖራውን ወቅሰዋል።
    ፕሮፌሰሩ በዛሬው ዕለት ለንባብ ከበቃው መንግስታዊው ዘመን መጽሄት የጥቅምት 2007 ዕትም ጋር ባደረጉት ቃለምልልስ «ዲያስፖራው ተስፋ የቆረጠና የተናደደ ነው፡፡ ተስፋ ስለቆረጠና ስለተናደደ ገዥው ፓርቲ የሚሰራው ሥራ ሁሉ ጥፋት ነው ብሎ ራሱን አሳምኖ ቁጭ ያለ ነው፡፡ በዚህም የሚናደድና የሚንቦገቦግ ነው፡፡
    እናም ከእነዚህ ጋር ውይይት ማድረግ አይቻልም፡፡» ብለዋል። ፕሮፌሰር በየነ በዚሁ ቃለምልልሳቸው «ዲያስፖራውን ለመምከር እንሞክራለን» ካሉ በኃላ በአሜሪካ ቆይታቸው ወቅት እርሳቸው ንግግር እንዲያደርጉ የተጋበዙ ሰዎች እንዲበተኑ እንደተደረገ ተናግረዋል።
    መጽሄቱ በእሳቸው ላይ ይህ ለምን እንደተደረገ ጠይቆአቸው በሰጡት ምላሽ «እኔ እውነቱን ስለማወጣ ነው» የሚል ምላሽ ሰጥተዋል፡፡
    ኢህአዴግ በአንድ በኩል እኛን ትክክል ባልሆነ ምስል ያስቀምጠናል ያሉት የመድረክ ሊቀመንበር ፕሮፌሰር በየነ ዲያስፖራው ደግሞ የባሰ በመሆኑ መቸገራቸውን ተናግረዋል፡፡